যাযাবৰ

মোৰ নিজৰ বুলিবলৈ ধৰ্ম এটা নাই আৰু কেতিয়াও সেইপালি দৰব লোৱাৰ কথাও ভবা নাই| কথা হ’ল যি ধৰ্মই নহওক লাগে ধৰ্মৰ নামত যিমান গোড়ামি দেখিছোঁ, যিমান হত্যালোলুপতা দেখিছৌঁ, যিমান বৈষম্য দেখিছৌঁ- তাৰ পাছত মোৰ বহুলাংশ সুস্থ মস্তিস্কই মোক ধৰ্মৰ প্ৰতি আকৃষ্ট কৰিব নোৱাৰে| এটা সময়ত বৰ বেছি ধাৰ্মিক মানুহৰ প্ৰতিও মোৰ বৰ এটা ভাল ভাৱনা নাছিল| অৱশ্যে সময় বাগৰাৰ লগে লগে পুৰণা দৰবৰ গুণ কমি যোৱাৰ দৰে মোৰ মনত অতিধাৰ্মিক মানুহৰ প্ৰতি থকা বৈষম্যও নোহোৱা হৈছে| ভাবিবলৈ লৈছোঁ যে কোনো বিশেষ ধৰ্ম বা বিশ্বাসধাৰাই যদি কাৰোবাক পাপৰ ভয়ত বেয়া কাম কৰাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে সেয়া বৰ অযুগুত ব্যৱস্থা নহয়| তথাপি গোড়ামিৰ প্ৰতি মোৰ ঘৃণা বিদ্যমান| শিব সেনাই হওক, তালিবানেই হওক বা জৰ্জ বুশ্বেই হওক, কোনোবাই যদি মন্দিৰ, মছজিদ বা গীৰ্জাৰ আঙুলিৰ ঠাৰত নিজৰ ৰাজনৈতিক বা সামাজিক নীতি নিৰ্ধাৰণ কৰিব বিচাৰে, তাত মোৰ আপত্তি অপাৰ| আমাৰ নিজৰ সমাজত ধৰ্মস্বীকৃত জাত-পাতৰ গোড়ামি আছেই| আনকি ধৰ্মীয় প্ৰশাখাবোৰৰ মাজত থকা অসূয়া ইমানেই সৰ্বব্যাপি যে এবাৰ অসমৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী বুলি ওফাইদাং মৰা নগৰ এখনলৈ যাওঁতে মোৰ বাৰ বছৰীয়া ভন্টিয়ে তাহাঁতৰ ওচৰ চুবুৰীয়া বোৰৰ ঘৰবোৰ চিনাকি কৰি মোক বুজাইছিল- এইটো অমুকৰ ঘৰ, সিহঁত তেৰদিনীয়া; সৌটো তমুকৰ ঘৰ সিহঁত এঘাৰদিনীয়া, ইত্যাদি| তেৰদনীয়া আৰু এঘাৰদিনীয়া সকলৰ মাজত মাতবোল নাই| এবাৰ ঘৰলৈ যাওতে কোনোবাই এটা পাছপৰা শ্ৰেণীয়ে ঘোষণা দিয়া বন্ধৰ কথা শুনি উচ্চশিক্ষিতা এগৰাকীয়ে মন্তব্য কৰিছিল “কাইলৈ আকৌ __সোপাই বন্ধ দিছে”| একেধৰণে তথাকথিত উচ্চবৰ্ণীয় কিন্তু নিজৰ উদাৰতাবাদী আদৰ্শৰে স্বনামধন্য হোৱা শিক্ষকএজনক ৰাস্তাত অ’ভাৰটেক কৰি যোৱাৰ ভীষণ অপৰাধত পাকৰাও কৰি তথাকথিত নিম্নবৰ্ণীয় ৰাস্তাৰ মাই-বাপ এজনে ‘তহঁত বামুণসোপাই দেশখন খালি’ বুলি গালি পাৰি পাঁচশ টকা জৰিমণা বিহা কথাও জানোঁ| গতিকে দেখা গৈছে যে আমি যিমানেই পিজ্জা হাট বা কাফে কফি ডে নোখোলোঁ লাগে, কৰোবাত জাত-পাতৰ বাচ বিচাৰবোৰ মজ্জাগত হৈ পৰাৰ দৰে হৈছে| তাত যে ধৰ্মৰ যে এটা বিশেষ অৰিহণা আছে তাক বেলেগকৈ বুজিব নালাগে|

দক্ষিণ ভাৰতৰ কথা নকলোৱেই বাৰু| মোৰ খৃষ্টধৰ্মী বান্ধৱীয়ে মোক ভালকৈ বুজাই দিছিল যে তাই সততে যোৱা গীৰ্জাটোলৈ কেৱল উচ্চবৰ্ণৰ পৰা ধৰ্মান্তৰিত হোৱা খৃষ্টানসকলহে যায়| নিম্নবৰ্ণজাতসকলৰ গীৰ্জা বেলেগ| বোলে ঢেকী সৰগলৈ গ’লেও ধানহে বনিব আৰু!

তাতে আমাৰ সমাজৰ মূল্যবোধবোৰো বৰ আউল লগা বিধৰ| মাজতে আমাৰ ছাত্ৰসন্থা দুটামানে ভালেকেইজনী ছোৱালীক জ্যেষ্ঠাভাতৃসুলভ ব্যৱহাৰেৰে হেনো চৰিয়াই-কিলাই কিদৰে সমাজত পিন্ধাউৰা কৰিব লাগে আৰু ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ শিক্ষা দিয়াৰো ব্যৱস্থা কৰিলে| হিন্দী চিনেমাৰ স্বল্পবসনা অভিনেত্ৰী কেইগৰাকীক তেওঁলোকে লিজৰ মতামত কিমানদূৰ অৱগত কৰাব পাৰিলে আমাৰ নজনাৰ গণ্ডীত| এতিয়াই নুবুজিলেও এটা কথা সকলোৱেই মানি ল’ব লাগিব যে বিশ্বায়ন বা গ্ল’বেলাইজেছন টুকুৰা টুকুৰকৈ নাহে যে আমি ভাল টুকুৰাহে ল’ম বেয়া কেইটুকুৰা আঁতৰাই থ’ম| অৰ্থাৎ বাৰিস্তাৰ কফি আৰু মেখেলা চাদৰ একেলগে নচলিব|

গুৱাহাটীৰ কাফে কফি ডেলৈ গৈ মই আচৰিত, মই যিমানে অসমীয়াত নকওঁ লাগে তেৰাসৱে দেখোন ইংৰাজী আৰু হিন্দীৰ বাদে আন ভাষাই নকয়| আমিও আমাৰ জকাইচুকীয়া ইংৰাজী আৰু হিন্দীৰে কি লাগে কোনোমতে বুজাই দিহে কফি একাপ লভিলোঁ| পাছত শুনিলোঁ বোলে তেৰাসৱৰ চাকৰিত অসমীয়াত কথা কোৱা মানা| ঠিক যেনেকৈ বহুতো ইংৰাজী ইস্কুলত কোনো জকাইচুকীয়া ছাতৰে কিবা দুৰ্ভাগ্যৰ বলত আমাৰ চিৰ চেনেহী ভাষাটো ক’লে মাদ্ৰাজৰ পৰা মাছৰ লগত অহা চালানী মাষ্টৰে সেই ছাতৰৰ পিঠিত বেতেৰে ফুল বাছি দিয়ে| তাতে আকৌ আমাৰ ইংৰাজী ইস্কুলৰ গাৰ্জেনে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহে ‘আমাৰ বাচাই ইংৰাজী ইস্কুলত সোপাই এ বি ছি ডি কৰে’ বুলি| অসমীয়া হেনো সহনশীল জাতি| সেয়ে নিজৰ জেগাতে, নিজৰ ভাষাটো কোৱাৰ জগৰত এশবেত খালেও তেৰাসৱে যীশুৰ বাণী সৰোগত কৰি হাঁহিমুখে আৰু দুশবেত খোৱাৰ বাবে তপিনাবোৰ উদঙাই বেত দিয়াৰ ঠাই উলিয়াই দিয়ে|

ৰাইজে আমাৰ আজব দেশৰ গুজব আৰু শুনিবলৈ মন কৰিলে অমুকাই কিন্তু সোপাই ক’ব পাৰে