চুবুৰীয়াৰ দুটা নুশুনা কবিতা
ইংৰাজীৰ পৰা আমাৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ দুগৰাকী কবিয়ে লিখা দুটা কবিতা অনুবাদ কৰিলোঁ| প্ৰথমটো মই ১৯৯৮ চনত অনুবাদ কৰা, দ্বিতীয়টো এইকেইদিনতঃ
১. আমাৰ প্ৰশ্ন আৰু তোমালোকৰ মৌনতা
(মূলঃ মনালিচা চাংকিজা)
হয়| মই দেখিছোঁ আমাৰ ধাননিবোৰ
ৰুপান্তৰিত হোৱা কাৰখানালৈ,
দেখিছোঁ উৰ্বৰ সেউজ পাহাৰবোৰ
অনুৰ্বৰ, উৰুঙা হোৱা;
আমাৰ নদীবোৰ শুকাই যোৱা
ৰূপালী মাছবোৰে
ছটফটাই বালিত মৃত্যু সাবটি লোৱা|
মই দেবদাৰুবোৰৰ গোন্ধ নোপোৱা হৈছোঁ
নুশুনা হৈছোঁ ডঁৰিক আৰু ধনেশ চৰাইৰ মাত|
তোমালোকে মোক ক’ব বিচাৰা
আমি হেনো ক্ষিপ্ৰতাৰে ধাৱমান ২১ শতিকাৰ ফালে,
আৰু কেতিয়াও ক’বলৈ নাপাহৰা যে
তোমালোকে আনিলা প্ৰগতি, কল-কাৰখানা আৰু
আধুনিকতা
আমাৰ আদিবাসী সমাজলৈ;
কিন্তু নাজানোঁ তোমালোক নিশ্চুপ হৈ কিয় ৰোৱা
যেতিয়া কওঁ আমি ভোকাতুৰ!
২. গঞা ছোৱালী
(মূলঃ গাম্ভিনী দেৱী এছ্)
নেমেলোঁ মোৰ চুলিটাৰি
মই গঞা ছোৱালী
গঞা ছোৱালীয়ে নেমেলে তাহাঁতৰ চুলি
একোছাও চুলি নোৱাৰে নিব
বতাহে উৰুৱাই|
মই নেচাওঁ
আন্ধাৰ ৰাতিৰ
সোনালী তৰাটোৰ ফালে|
মই গঞা ছোৱালী,
গঞা ছোৱালীয়ে নেচায় আকাশলৈ মূৰ তুলি,
আমাৰ বাবে
নপৰে এটাও তৰা খহি|
পুৱাৰ নিয়ৰসনা ঘাহঁনিত
মই খোজ নেকাঢোঁ
আমাৰ বাবে
নপৰে এটোপালো নিয়ৰ সৰি
আমি গঞা ছোৱালী,
আমাৰ ভৰিত
পুৱাৰ ফুল এপাহো নপৰে সৰি|
সেয়ে আমি
ফুলা ফুলৰ গোন্ধত নাহাঁহো
আমি প্ৰাণখুলি হাঁহো
যেতিয়া আমি গোন্ধ পাওঁ সোণালী শইচ আৰু বোকাৰ,
আইৰ চুলিটাৰি বুলোৱা
জুহালৰ এঙাৰ|
আমি গঞা ছোৱালী|